Pies, który uratował mi życie - Isabel George

Ostatnio mam straszne zaległości w pisaniu bloga i aktualizowaniu informacji na Lubimy czytać , dlatego kolejność zamieszczonych teraz recenzji jest raczej losowa. Książkę Pies, który uratował mi życie przeczytałam pewnie jeszcze w marcu, lecz dopiero dziś udało mi się napisać krótką recenzję. Opis jak zwykle wiele już  nam mówi, ja tylko dodam parę zdań od siebie.

Oto prawdziwi psi bohaterowie. Bez trudu oczarowali ludzi, z którymi przyszło im pracować:
· Judy, jedyny pies w historii uznany za jeńca wojennego.
· Rat, niewielki kundel o bogatej osobowości. To najdłużej służący pies w armii brytyjskiej stacjonującej w Irlandii Północnej.
· Bonnie i jej opiekunka, Jenny Chester, pracujące razem w Bośni i na linii frontu w Faludży.
· Kanadyjski nowofundland Gander, który został przemycony do Hongkongu. Oddał życie za ludzi, z którymi służył w wojsku.
· Pies tropiący Cezar, który pomagał podczas wojny w Wietnamie.

Poznaj historie psów, które doceniono nie tylko ze względu na niezwykłe umiejętności, ale również pasję i oddanie w czasach, gdy ludzie najbardziej ich potrzebowali.

Źródło

Moja opinia:

Książka zawiera kilka opowiadań o niezwykłych psach, które wiernie pomagały żołnierzom, w różnych częściach świata podczas różnych konfliktów zbrojnych. Niektóre z psów zostały specjalnie przeszkolone do służby w trudnych warunkach, inne to przybłędy, które wybierały sobie określone miejsce, by tam towarzyszyć ludziom. Psy często okazywały się nie tylko pomocne w wykrywaniu wroga czy też ładunków wybuchowych, ale przede wszystkim jako świetni kompani, zapewniały rozrywkę i przypominały o normalnym życiu za linią frontu. Wiele razy psy ratowały ludzkie życie i poświęcały się dla innych, zadziwiały swoją mądrością i doskonale wykształconym zmysłom. Dla niektórych z tych zwierząt koniec nadszedł zbyt szybko, ale zapewne zapisały się w historii i pamięci ludzi, którzy się z nimi zetknęli. Książka „Pies, który uratował mi życie” to przyjemna i lekka lektura przypominająca, że nie ma przesady z powiedzeniu iż „pies jest najlepszym przyjacielem człowieka”.

Dziennik bulimiczki - Brigitte Kolloch, Elizabeth Zoller

Z książką, jeszcze z lutego, uporałam się szybko. O podobnej tematyce czytałam kiedyś Przeklinam cię, ciało, które było lepsze.

Opis książki:
Iza ma bulimię. Właściwie chciała tylko schudnąć parę kilogramów, potem jednak straciła kontrolę nad własnym życiem. Wpadła w błędne koło okresów głodu i ataków obżarstwa. Iza nie chce dopuścić do siebie myśli, że jest chora. Dopiero, gdy zostaje przyłapana w supermarkecie na kradzieży jedzenia, pozwala sobie pomóc. Jednak powrót do zdrowia to długa i trudna droga.

 Źródło

Moja opinia:

„Dziennik bulimiczki” - tytuł mówi wszystko. Książka to wpisy z pamiętnika dziewczyny, która najpierw chciała stracić parę kilo, a potem musiała walczyć ze straszną chorobą. Gdy poznajemy główną bohaterkę, jest ona w wieku, w którym ciało i jego mankamenty stają się dla wielu wręcz obsesją. Nie wszyscy jednak mają zaburzenia łaknienia. Anoreksja czy też bulimia to choroby przede wszystkim duszy, a potem ciała. „Dziennik bulimiczki” jest zapewne dobrym źródłem informacji o chorobie, może komuś pomóc zorientować się, że na nią choruje, jeśli sobie z tego nie zdaje sprawy. Poza tym jednak jest lekturą nieciekawą, nie porywa, nie pozostawia większych wrażeń. Można przeczytać, nie trzeba.

Okaleczona - Khady

Nie sięgnęłam po książkę z jakimś szczególnym zapałem, bo przeczytawszy podobne historie, temat mi trochę zbrzydł. Jednak "Okaleczona" jest dosyć dobrą pozycją. Przeczytałam ją jeszcze w lutym, niestety nie miałam czasu zamieścić recenzji, robię to teraz.

Opis wydawcy:
 Beztroskie dzieciństwo Khady w rodzinnym Senegalu zostało brutalnie przerwane, kiedy to siedmioletnią dziewczynkę poddano tradycyjnemu zabiegowi "oczyszczenia”, czyli obrzezania. Gdy miała lat trzynaście, wydano ją za mąż i wywieziono do Francji. Obce środowisko, wieczne kłótnie, częste i liczne porody sprawiły, iż małżeństwo było nieudane. Ale Khady nie załamała się. Zbuntowana przeciwko barbarzyńskim zwyczajom, podjęła trudną walkę o prawo kobiet do samostanowienia, a przede wszystkim o wprowadzenie zakazu ich okaleczania.

Źródło

Moja opinia:

Okaleczona - tym razem dziewczyna z Senegalu, dla odmiany pochodząca z rodziny średniozamożnej, gdzie dziewczyny też mogą, a nawet muszą się kształcić, choć tylko do gimnazjum. Jednakże Khady ma to szczęście, że rodzina jej jest dosyć nowoczesna jak na te rejony i zależy im mniej lub bardziej na szczęściu córki. Wprawdzie zostaje tradycyjnie obiecana dalszemu krewnemu, sporo starszemu, mieszkającemu we Francji, nieznanemu jej mężczyźnie, ale jest to rzecz, w pojęciu rodziny, robiona w najlepszym interesie dziewczyny. Tak samo jak i obrzezanie, któremu zostaje poddana jeszcze przed zamążpójściem. Po ślubie okazuje się, że Khady musi pozostać za granicą, z dala od swojej rodziny i w obcym dla siebie kraju, na łasce męża. Zaczyna się ciężki dla niej czas, ale młoda Senegalka jest ambitna i stara się walczyć o siebie.

Niezwykła jest to walka, a Khady, podobnie jak autorka Kwiatu Pustyni stała się działaczką na rzecz zaprzestania okrutnej praktyki obrzezania. Książkę napisała trochę dla świętego spokoju, by raz odpowiedzieć na ciągle zadawane jej pytania, ale przede wszystkim dla swoich dzieci, zwłaszcza córek i ogólnie kobiet. Książka „Okaleczona” jest świadectwem osoby, która sporo wycierpiała w swoim życiu, choć bardzo starała się być szczęśliwą. Jest to kolejna publikacja o pozbawianiu kobiety jej godności i prawa do rozporządzania swoim ciałem, ale na pewno lektura godna polecenia.

Dwanaście stacji - Tomasz Różycki

Długo trwało (aż do wczoraj) zanim skończyłam czytać "Dwanaście stacji," ale takiego typu książek nie potrafię pochłonąć w jeden dzień.

Poemat "Dwanaście stacji" Tomasza Różyckiego, autora czterech tomików poetyckich, to szalona, pełna humoru i nostalgii oraz językowych fajerwerków podróż w przeszłość, a zarazem czuło-prześmiewcza afirmacja barwnych tradycji i codzienności Śląska, regionu, gdzie kultura lokalna miesza się z niemiecką i kresową. Bohaterowi zostaje powierzona misja, w związku z którą musi odwiedzić licznych członków rodziny. Jego wyprawa okazuje się podróżą nie tylko w przestrzeni, lecz także w czasie - powrotem do magicznych miejsc, przedmiotów, smaków i tajemnic dzieciństwa.

Źródło

Moja opinia:

"Dwanaście Stacji" to poemat, to historia podróży po nieobcych mi okolicach, upoetyczniona, oderwana często od rzeczywistości niezwykła wyprawa głównego bohatera do swoich korzeni, do siebie. Na całość składa się  tytułowe dwanaście stacji, a głównym motywem jest właśnie podróż, opisywanie miejsc często odwiedzanych przez narratora w czasach dzieciństwa, a teraz jakże innych!

Wnuk często odchodzi od głównego wątku historii, by zwrócić uwagę czytelnika na różne sprawy, które rozkłada na czynniki pierwsze. Nie tylko ludzkie zachowania, ale też życie najmniejszych nawet organizmów, bierze Różycki pod lupę, byśmy popatrzyli na nie dokładniej, przyjrzeli mu się. Podróż zdezelowanym autobusem PKS jest przygodą (ten opis jest bardzo wierny, niestety...), a wycieczka pociągiem niesie ze sobą ogrom wspomnień i wrażeń. Autor na każdej stronie opisuje sprawy nam znane, zwłaszcza mieszkańcom opisywanych przez niego okolic. a jednocześnie są one nowe, ukazane z innej perspektywy, za pomocą słów, wyrażeń, porównań, które nie przyszłyby nam do głowy, choć myślimy podobnie, co Wnuk.

Książki, za którą Różycki dostał nagrodę Kościelskich, nie czyta się lekko, szybko, choć poeta używa bardzo zgrabnego, a nawet zabawnego języka. Dla mnie jak przy czytaniu jego wierszy - konieczna była chwila refleksji, zanim mogłam ruszyć dalej. Byle jaką powieść połknę (o ile dobrze napisana), a poezję muszę przeżuwać.

Fioletowy Hibiskus - Chimamanda Ngozi Adichie

Książka skończona wczoraj, a rozpoczęta chyba jeszcze na początku stycznia, ale to tylko brak czasu nie pozwolił mi zapomnieć się podczas jej czytania. Polecam.

Fioletowy hibiskus - oszałamiający debiut młodej nigeryjskiej pisarki - był nominowany m.in. do Bookera, Orange Prize, Caine Prize for African Writing i BBC Short Story Award. To powieść o miłości w czasach terroru - militarnej dyktatury w Nigerii połowy lat 90., ukazująca emocjonalne zawirowania wieku dorastania, potęgę więzów krwi i siłę kulturowych uwarunkowań kształtujących nasze życie. Piętnastoletnia Kambili, jej brat i matka zdają się wieść godne pozazdroszczenia życie pod okiem troskliwego ojca, biznesmena i gorliwego katolika. Mieszkają w przepięknym domu i chodzą do ekskluzywnej szkoły. Rzeczywistość wygląda jednak inaczej - dobrotliwy ojciec to fanatyczny tyran, który terroryzuje żonę i nie zawaha się poświęcić dzieci w imię swej religijnej obsesji... Główna bohaterka, młoda nieśmiała dziewczyna poddana surowemu ojcowskiemu reżimowi, zaczyna dostrzegać, że życie to nie tylko wieczne przerażenie, strach i bojaźliwe milczenie, ale radość, miłość i wiara w przyszłość. Że jest jak kwitnący ogród, odurzający feerią barw i doznań. Zanim jednak zakosztuje tej radości, musi znaleźć w sobie siłę, by ocalić tych, których kocha.

Źródło

Moja opinia:

„Fioletowy Hibiskus” to ciekawa lektura, mimo iż pewnie niejedna osoba mogłaby powiedzieć, że nic się w książce nie dzieje, że akcja nie jest wystarczająco wartka. Ja jednak mam całkiem odmienne zdanie. Wydarzenia opisane w książce, mniej lub bardziej tragiczne czy radosne, są tylko pretekstem, by ukazać bogaty świat różnorakich uczuć; to właśnie w świecie emocji porusza się czytelnik czytający „Fioletowego Hibiskusa”.

Główną bohaterką jest Kambili, nastolatka mieszkająca ze swoją dosyć zamożną rodziną w Nigerii. Życie Kambili i jej bliskich toczy się wokół religii i szkoły. Ojciec, fanatyczny katolik, utrzymuje życie rodziny na dobrym poziomie materialnym, a wśród ludzi cieszy się dużym autorytetem, niekiedy wręcz uwielbieniem. Jednakże na pozór normalna, kochająca się rodzina, ma swoje dramaty. Przeżywa je głównie za sprawą ojca, bojącego się gniewu bożego, a jednocześnie zadającemu cierpienie swoim najbliższym. Chodzący w białej tunice, służący do mszy, wspierający biedaków i organizacje kościelne, potrafi skutecznie zastraszyć żonę i dzieci, a nierzadko dotkliwie ich pobić. Świetnie też potrafi wzbudzić w nich poczucie winy oraz organizować im życie według własnego uznania.

Czy, kiedy i jak zmieni się coś w życiu tej rodziny, czytelnik dowie się sam. Moim zdaniem „Fioletowy Hibiskus” jest przede wszystkim o więzach międzyludzkich tworzących się i rwących, o miłości, może i o nienawiści. O trudnej drodze, o zależności, o lęku, o zniewoleniu. O wielu rzeczach, o których warto przeczytać, lecz niekoniecznie je przeżyć.

Spalona Żywcem - Souad

Pierwsza książka przeczytana w tym roku zaraz na samym jego początku. Niestety posta publikuję dopiero teraz, a i opinia jest napisana w pośpiechu. Mimo to, mam nadzieję, że kogoś zachęcę do przeczytania książki "Spalona żywcem".

Opis wydawcy:

Souad miała siedemnaście lat i była zakochana. W jej wiosce w Cisjordanii, jak w wielu innych, miłość przedmałżeńska to synonim śmierci. "Zhańbiona" rodzina wyznaczyła szwagra dziewczyny do wykonania wyroku. Zamknięta w sąsiednim pokoju Souad usłyszała werdykt. Następnego dnia robiła właśnie pranie na podwórzu domu. Szwagier zbliżył się do niej i powiedział: "Zajmę się tobą", po czym polał ją benzyną i zapalił zapałkę. Dziewczyna stanęła w ogniu...

Źródło

Moja opinia:

„Spalona żywcem” - po opisie tej książki ktoś może pomyśleć o niej: ”kolejna o dręczonych kobietach i zbrodniach w imię honoru.” Może i jest w tym racja, ale...Tych książek chyba nigdy dosyć, bo problem zbrodni honorowych wciąż istnieje i to jest straszne.

Ta historia wciągnęła mnie od pierwszych stron i mimo, że wydarzenia nie są w niej przedstawione chronologicznie (co autorce po tak strasznych przeżyciach należy wybaczyć), to jednak można je z łatwością poukładać. Na obraz, który nam wtedy powstaje, patrzymy z niedowierzaniem i przerażeniem.

Główna bohaterka usiłuje nam opowiedzieć swoją historię tak, jak ją pamięta. Mówi nam o różnych wydarzeniach ze swojego życia i życia wioski, mówi też w końcu o tym najstraszniejszym, którego miała nieszczęście być ofiarą. Młoda Souad ulokowała swoje uczucia co najmniej niefortunnie, a jej naiwność i pragnienie czułości zostały wykorzystane przez obiekt jej westchnień. Gdy prawda wyszła na jaw, „zhańbienie rodziny” przez Souad zostało ukarane przez jej szwagra, który na polecenie rodziny, podpalił młodą dziewczynę. Autorka książki, jak nie trudno się domyślić, przeżyła i doszła do siebie. Rozpoczęła nowe życie, ale to stare w dalszym ciągu ją prześladuje. Na pewno nie wróci na rodzinne ziemie,  nazywane dawniej Cisjordanią. I na pewno nie pozbędzie się lęku przed ogniem i strasznych wspomnień.

Chciałabym więcej napisać, skomentować te okropne rzeczy, których się dowiedziałam z książki, które niestety nie są fikcją literacką, ale nie chcę wszystkiego zdradzać czytelnikowi. Tę  książkę, liczącą niewiele stron, nie tylko się czyta, lecz przeżywa. Polecam, bo warto.

Córka Oficera - Zina Rohan

Książka ta jest 45. przeczytaną książką w tym roku. Jako że jest już 30.12, to do moich upragnionych 52 nie dobiję (akcja 52książki)

Porywająca opowieść o wojnie, miłości i wierności własnym ideałom. Wybuch wojny sprawia, że szesnastoletnia Marta musi wykazać się odwagą godną córki polskiego oficera, i zmusza ją do wieloletniej tułaczki: od polskiego Wilna, przez syberyjskie łagry.

Źródło

Moja opinia:

Czytanie książki „Córka Oficera” zajęło mi chyba parę miesięcy, lektura nie była na tyle wciągająca, by przy niej zapomnieć o  całym świecie. Z samego opisu od wydawcy wiele się dowiadujemy, więc nie będę się powtarzać. Opiszę tylko moje subiektywne odczucia: nuda. Z utęsknieniem czekałam na jakiś zwrot akcji, na coś, co sprawi, że książka mnie wciągnie. Potem przestałam żywić  tę nadzieję i czekałam już tylko na koniec. Ta książka ma zbyt wiele wątków, jakichś dziwnych zdarzeń... Przestałam to ogarniać w pewnym momencie. Główna bohaterka, Marta, szybko zaczęła mnie drażnić, nie rozumiałam motywów jej postępowania. Moim skromnym zdaniem jest ona mało ciekawą postacią i zbyt jednoznaczną. Książkę  kupiłam za bezcen, po opisie licząc, że będzie ciekawa. Niestety, pomyliłam się. Wydaje mi się, że „Córka Oficera” liczy zbyt wiele stron, historia jest naciągana, główna bohaterka denerwująca, a czas spędzony na lekturze - stracony. Język natomiast jest zgrabny, ale to za mało, bym książkę „Córka Oficera” zaliczyła do dobrych.